Vaak blijft een kunstgebit in een droge mond niet goed op zijn plaats zitten. Soms ontstaat tussen het kunstgebit en het mondslijmvlies een ingedikte laag speeksel. Het kunstgebit plakt dan als het ware vast aan het gehemelte. Hierdoor gaat het kunstgebit heen en weer bewegen en ontstaan pijnlijke plekken. Een mond met voldoende spuug voorkomt dit. Het is dan een soort tussenlaagje waardoor uw kunstgebit lekker zit, niet te los en ook niet te vast.

Speeksel (spuug) beschermt. De slijmvliezen in uw mond raken makkelijk geïrriteerd als de beschermende speeksellaag ontbreekt. Die irritaties ontstaan bijvoorbeeld door het kunstgebit, of door het eten van zuur of gekruid voedsel of het drinken van alcohol. Er kunnen dan pijnlijke plekken ontstaan op uw tong, wang, gehemelte of tandvlees. Ook ontstekingen, vooral schimmelinfecties, kunnen makkelijk ontstaan.

Een droge mond is vervelend. En slecht voor de gezondheid van uw gebit. Overleg met uw tandarts welke behandeling voor u het meest geschikt is. Er is een aantal mogelijkheden:

• Uw speekselklieren kunnen tijdelijk niet goed werken of uw speekselafgifte kan minder zijn door het gebruik van medicijnen. In beide gevallen kunt u de speekselproductie proberen te vergroten. Eet bijvoorbeeld dingen waarop u goed moet kauwen. Denk aan stevige bruine boterhammen, wortels of suikervrije kauwgom. De afgifte van speeksel kunt u ook versterken door het eten van licht zuur voedsel, zoals fruit of komkommer. Dit werkt vaak niet of onvoldoende bij mensen met het syndroom van Sjögren of die in het hoofd of de hals zijn bestraald.

• Komt uw droge mond door het gebruik van een medicijn? Dan kan uw huisarts of specialist de soort medicijnen, de dosering of het tijdstip van toediening misschien aanpassen.

• Als uw speekselklieren niet meer werken, kunt u speekselvervangers gebruiken. Dit zijn speciale vloeistoffen. Een bevochtigingsgel brengt u op de slijmvliezen aan. Of met een verstuiver kunt u de mondholte met vloeistof bevochtigen. Een gel wordt vooral ’s nachts prettig gevonden, een spray is vooral overdag fijn. Een mondgel is bij de drogist of apotheek te koop. Een speekselvervanger kan de tandarts voorschrijven en is bij de apotheek verkrijgbaar. Overleg in ieder geval altijd met uw tandarts. Begin niet zelf aan een middel, ook al is dit bij de drogist of apotheek verkrijgbaar. Sommige middelen zijn namelijk zuur en dus slecht voor uw eigen kiezen of tanden.

Sanitas tandheelkunde heeft geen contracten met zorgverzekeraars voor onder andere kunstgebitten en implantaten. Deze contractstatus kan invloed hebben op de hoogte van de vergoeding die u ontvangt van uw verzekeraar voor de volgende behandelingen:

Het plaatsen van implantaten in de tandeloze kaak;

Het aanmeten van een kunstgebit op implantaten in de tandeloze kaak;

Het aanmeten van een volledig kunstgebit in de tandeloze kaak, evenals alle aanpassingen en reparaties aan dit kunstgebit.

De contractstatus is niet van invloed op de hoogte van de vergoeding die u ontvangt vanuit uw aanvullende tandheelkundige verzekering indien u nog eigen tanden heeft. U kunt met alle aanvullende tandheelkundige verzekeringen bij ons terecht.

Sealen is een laklaagje over kiezen en tanden. Het sluit de groeven af, zodat er minder kans is op tandbederf. Sealen gebeurt in een aantal stappen:

• Reinigen: eerst maakt de tandarts of de mondhygiënist de kies goed schoon met een ronddraaiend borsteltje of een instrument.
• Droog houden: om te sealen moeten de tanden en kiezen droog zijn. Anders plakt het niet goed. Daarom houdt de tandarts of mondhygiënist de kies met wattenrolletjes en een speekselzuiger droog. Soms spant de tandarts of mondhygiënist een heel dun rubber lapje om de hele kies of om meerdere kiezen. Dit wordt ook wel een rubberdam genoemd. Een klemmetje houdt het lapje op zijn plaats. Het klemmetje drukt soms iets op het tandvlees, maar dat went meestal snel. Daarna spuit hij de kies met een luchtspuit droog.
• Etsen: om het laagje goed te laten hechten, ruwt de tandarts of mondhygiënist de groefjes en putjes in het glazuur op met een zure vloeistof of gel. Dat heet etsen.
• Spoelen: de zure vloeistof of gel wordt weggespoeld met water. Dat gebeurt met een lucht-/waterspuit. Het water wordt opgezogen met een speekselzuiger (een soort klein stofzuigertje, maar dan voor spuug).
• Sealen: nu kan de tandarts of mondhygiënist het laagje seal op de kies aanbrengen.
• Uitharden: nu moet het materiaal uitharden. Dat kan vanzelf gaan of met een lamp die blauw licht geeft. Als de tandarts of mondhygiënist een lamp gebruikt, beschermt hij soms de ogen met een oranje schermpje.
• Test: Tenslotte controleert de tandarts of mondhygiënist of het laagje goed vast zit.

Sealen is een soort lak die de groeven in de tand of kies afdicht. De seal die diep in de groeven zit, gaat enkele jaren mee. Bij de controle bekijkt de tandarts of de assistent of er nog voldoende aanwezig is. Als er wat materiaal is verdwenen, kan dit worden aangevuld.

Het tandtechnisch laboratorium, een speciale werkplaats, maakt de kroon of de brug. Hiervoor is ongeveer één tot twee weken tijd nodig. De tandarts zorgt voor de voorbereiding en voor het plaatsen. Daarvoor moet u twee of drie keer naar de tandarts. De behandeling gaat in de volgende stappen:

• Afslijpen van de tand of kies
  Eerst moet er genoeg ruimte zijn om de kroon te maken. De tandarts slijpt een stuk van de tand of kies af. Tijdens de behandeling verdooft de tandarts u als dat nodig is.
  
• Afdruk maken
  De tandarts maakt een afdruk van uw kaak. U krijgt een grote lepel met een rubberachtig materiaal in uw mond. Zo ontstaat een afdruk. Hierin gieten ze in de werkplaats gips. Daarna wordt de kroon op dit gipsmodel gemaakt. De laatste tijd werken ze vaker met de computer. Dan wordt de afdruk gescand.
  
• Hoe bijt u?
  De tandarts kijkt hoe de tanden en kiezen op elkaar passen. Dit is nodig voor de goede hoogte en vorm van de kroon. Daarvoor is een afdruk van de andere kaak nodig. Hiervoor gebruikt de tandarts een plaatje van was of een ander materiaal.
  
• Kleur bepalen
  Meestal krijgt de kroon een tandkleurige laag van porselein. Samen met uw tandarts zoekt u een geschikte kleur uit. Soms wordt de kroon nog bij u gepast.
  
• Noodkroon
  De tandarts maakt een tijdelijke kroon. Bij de laatste afspraak past uw tandarts de kroon of brug in uw mond en zet hem vast. Aan de binnenzijde van de kroon of brug brengt hij een soort lijm aan. Daarna schuift hij de kroon of brug op zijn plaats en drukt de kroon stevig aan.

Een brug is gebouwd op pijlers. Dat zijn de steunen, net als bij een verkeersbrug.

Bij een gewone brug zitten de pijlers aan beide kanten van de open ruimte.

Bij een vrij-eindigende brug zitten de pijlers aan één kant van de ontbrekende tand of kies. Deze brug wordt ook wel een cantilever brug genoemd. Cantilever bruggen gaan, zeker in het gebied van de kiezen, minder lang mee dan normale bruggen. Dan kan ook aan een implantaat worden gedacht.

Een etsbrug is meestal mogelijk wanneer de tanden of kiezen aan de kanten van de open ruimte gaaf zijn. Er hoeft nauwelijks iets van de gave tanden te worden afgeslepen. Een etsbrug zit minder vast zit dan een normale brug. Hij wordt vaak gebruikt om één of twee voortanden te vervangen. De brug wordt door metalen plaatjes met een speciale lijm onzichtbaar aan de binnenkant van de tanden geplakt.

Een brug kan van metaal en van porselein worden gemaakt.

Soms wordt metaal met porselein gebruikt. De basis is dan metaal, vaak goud. Hierover komt dan een laagje tandkleurig porselein. Dit wordt gebruikt voor een brug die sterk moet zijn omdat er veel mee gekauwd wordt.

Bruggen zijn meestal van porselein. Dat is helemaal tandkleurig en ook lichtdoorlatend. Dat ziet er heel echt uit.

Soms worden bruggen alleen van metaal gemaakt. Dit is heel sterk en slijtvast. Vanwege de kleur plaatst de tandarts ze alleen achter in de mond.

De tandarts geeft advies over wat de beste oplossing is voor u.